Waar het vuur al brandde

Roeland groeide op op een voormalige geitenboerderij.
Geitenmelk werd er verwerkt tot kaas. Brood werd gebakken in de houtoven.

Niet als beleving. Gewoon omdat dat zo ging.

Vuur werd aangestoken wanneer het nodig was.
Deeg kreeg tijd.
Wat gebakken werd, werd gedeeld.

Dat beeld is nooit verdwenen.

Terug naar huis

Jaren later wonen we samen opnieuw in het ouderlijke huis.
De bakoven stond er nog steeds. In verval. Stil.

Maar hij was er.
En dat voelde niet onbelangrijk.

We besloten hem te restaureren.
Niet om een onderneming te starten.
Niet met een plan.

We wilden opnieuw bakken.
En onze kinderen tonen hoe dat vroeger ging.

Hoe je vuur maakt zonder knop.
Hoe warmte wordt opgebouwd met hout.
Hoe meel, water en zout samen iets levends worden.

Met leem, zand en stro herstelden we de oven.
Zoekend. Proberend. Lerend.

En op een dag brandde er opnieuw vuur in dezelfde oven waar vroeger brood werd gebakken.

Dat moment voelde groter dan onszelf.

Wat rond de oven ontstond

Wanneer vrienden en familie op bezoek kwamen, staken we de oven aan.
Gewoon omdat het kon.

We bakten om te proeven en te delen.
Brood. Focaccia. Pizza. Wat het seizoen gaf.
Er stond een goed glas op tafel.

Mensen bleven staan rond de oven.
Gesprekken werden trager.
Er werd gelachen, geproefd, bijgeschept.

We voelden hoe vuur verbindt.
Hoe ambacht erkenning geeft.
Hoe samen eten uit één oven iets losmaakt.

En ondertussen lopen onze kinderen gewoon tussen het vuur en de mensen.
Wanneer er workshop is, komen ze steevast vragen of er ovenkoeken met bruine suiker en verse boter gebakken worden.

Ze weten waar de oven staat.
Ze weten hoe het ruikt wanneer hij warm is.

En misschien was dat wel het oorspronkelijke doel.

De Broodschap

Langzaam begonnen mensen te vragen of ze dit ook eens mochten meemaken.
Of we dat niet vaker deden.

Wat begon als iets voor ons gezin, groeide uit tot iets dat we wilden delen.

En pas toen kwam er een naam.
De Broodschap.

Geen concept dat we bedachten.
Maar een logisch gevolg van wat hier al leefde.

Vandaag staan we nog altijd met twee rond het vuur.
Hilde en Roeland.

We steken het zelf aan.
We bakken live.
Wat uit de oven komt, gaat meteen naar tafel.

Zoals het ooit begon.